Kościół parafialny pw. Nawiedzenia NMP w Medyni Głogowskiej usytuowany jest przy drodze wojewódzkiej Łańcut – Sokołów Małopolski, na najwyższym wzniesieniu w okolicy. ,/p>

Wzniesiony został w latach 1958–1959 staraniem ówczesnego proboszcza księdza Tadeusza Goneta według projektu lwowskiego inż. arch. Wawrzyńca Dayczaka, na zgliszczach spalonej podczas II wojny światowej świątyni z II poł XIX w. Budowla jest trójnawowa, murowana z cegły, otynkowana,  o prostokątnym korpusie zamknięta jest półkoliście od wschodu niższym prezbiterium, a od zachodu arkadową kruchtą i schodkowym szczytem oraz pięciokondygnacyjną wieżą przy północno-zachodnim narożniku.

Prezbiterium świątyni zdobi imponujących rozmiarów ceramiczna mozaika wykonana przez medyńskich garncarzy według projektu prof. ASP w Krakowie, Jana Budziły. Przedstawia trzy sceny z tajemnicy radosnej różańca świętego:  Nawiedzenie św. Elżbiety przez NMP, jako scenę główną, oraz Zwiastowanie NMP i Narodzenie Pana Jezusa. Tę samą technikę zastosowano do wykonania stacji Drogi Krzyżowej, zdobiących ściany naw bocznych. Podobne ceramiczne mozaiki pokrywają balustradę ambony, na której widnieją symbole czterech ewangelistów, oraz chóru, gdzie umieszczono stylizowane instrumenty muzyczne i nuty. W ołtarzu głównym znajdują się także duże ceramiczne świeczniki wykonane przez miejscową twórczynię Władysławę Prucnal wspólnie z bratem Edwardem Prucnalem, a także  gliniane płaskorzeźby przedstawiające ludowych muzykantów autorstwa artystki.

Ceramiczne elementy wystroju świątyni uznano za unikatowe i w 2007 r. kościół wpisano na listę zabytków. Profesor Budziło zaprojektował także pozostałe elementy wystroju kościoła: witraże, chrzcielnicę, żyrandole, ołtarze, posadzkę, ławki i konfesjonały. Był też autorem kolorowych polichromii znajdujących się na ścianach i sklepieniu nawy głównej oraz naw bocznych. Po kapitalnym remoncie przeprowadzonym w świątyni w latach 2009- 2011  niektóre detale i kolorystyka ścian (poza ceramicznymi mozaikami) nabrały innego wyglądu.